Micro-avonturen in een leven zonder drempels

Tijdens het kijken van een YouTube-video over microadventures (uit het gelijknamige boek van Alastair Humphreys) bleef één comment onder de video hangen. Omdat hij in een paar zinnen raakt aan iets dat veel mensen herkennen, maar zelden zo concreet benoemen:
‍

“Our society is obsessed with eliminating friction.

Same-day delivery, instant streaming, climate control.

We've engineered discomfort out of our lives, and in the process, accidentally engineered out the sparks of creativity and appreciation that come from overcoming small challenges. This ‘micro-adventure’ concept isn't just about camping: it's about intentionally re-introducing ‘meaningful friction’ back into a world that's trying to make us smooth and dull.”
‍

Deze comment bleef hangen. Omdat hij precies benoemt wat er gebeurt als alles comfortabel en voorspelbaar wordt. We hebben ons leven ingericht om frictie zoveel mogelijk te vermijden. Alles moet snel, makkelijk en efficiënt zijn. En dat is op zichzelf geen probleem. Het probleem is wat er ongemerkt verdwijnt.
‍
Als alles vanzelf gaat, hoef je nauwelijks na te denken. Stroom is er. Warm water ook. Eten ligt in de koelkast. De temperatuur is geregeld. Voor bijna alles bestaat een directe oplossing. En voor ieder mogelijk issue is er een “escape”. Maar creativiteit ontstaat vaak juist daar waar iets níet vanzelf gaat. Waar je even moet nadenken. Improviseren. Oplossen.

Dat is ook de reden waarom we steeds vaker op zoek gaan naar manieren om los te komen van dat dagelijkse comfort. Niet door groter of extremer te leven, maar door tijdelijk iets weg te laten. Dat is wat ons zo trekt in zelfvoorzienende wandelavonturen.

‍

HOE HET ELDERS WÉL WERKTWAAROM ZELFVOORZIENEND WANDELEN HIER JUIST ZO GOED WERKT

Zelfvoorzienend wandelen is een microadventure die precies die frictie biedt waar veel mensen naar zoeken. Niet omdat het extreem is, maar omdat het basale zekerheden wegneemt.

Geen elektriciteit. Geen stromend water. Een beperkte hoeveelheid eten. Geen garantie op een warme nacht. Je moet zelf nadenken over water, warm en droog blijven, genoeg eten zonder je halve koelkast mee te zeulen. Dingen die thuis volledig vanzelfsprekend zijn.
‍
Wat mensen daar spannend aan vinden, is vaak heel concreet. Wat zijn die geluiden die ik ‘s nachts hoor in m’n tent, wolven zijn bang voor mensen, toch? Staat er wel water in dit stroompje op de kaart? Stel het gaat toch regenen, of het wordt toch kouder dan ik op ben voorbereid?

Stel ik verstuik m’n enkel, wat moet ik dan, ik heb geen bereik..?  Misschien is dat precies waarom het werkt. Niet omdat het groot of heroïsch is, maar omdat het je even uit de automatische piloot haalt.

Durf je dat ongemak en contrast voor een korte tijd toe te laten?