%2008%3A01%3A26.png)
Steeds meer mensen trekken hun wandelschoenen aan voor meerdaagse tochten. Niet alleen in de Alpen of Scandinavië, maar ook dichter bij huis. Wandelen en overnachten in de natuur laat je de omgeving intenser ervaren: bewuster, afhankelijker van weer en seizoen, en zonder het pretparkgevoel van een gemarkeerd toeristenrondje. Die directe verbinding met de natuur creëert een nieuwe waardering voor wat we hebben, en die waardering is cruciaal.
Want eerlijk is eerljik: in Nederland en België staat de natuur onder druk. Discussies over stikstof, woningbouw en ruimte voor defensie domineren het debat. Te vaak wordt natuur gezien als iets dat moet wijken, in plaats van als iets dat beschermd en gekoesterd moet worden. Dat heeft ook te maken met hoe we natuur beleven. Als we natuur consumeren, is de vergelijking met adembenemende instagramplaatjes van de dolomieten gauw gemaakt.
TE WEINIG, TE VOL, TE ONDUIDELIJK
Natuurlijk is het Drents-Friese Wold geen Dolomieten, en zijn de Ardennen geen Pyreneeën. Maar dat betekent niet dat we ze moeten afschrijven als bestemmingen voor meerdaagse natuurervaringen. Het probleem is niet de schaal van onze natuur, maar het gebrek aan mogelijkheden om er echt onderdeel van te zijn.
Nederland en België hebben fysiek simpelweg minder natuur per vierkante kilometer dan veel andere landen. Die beperkte ruimte vraagt om slimme regulering, zeker nu de vraag naar wildkampeerplekken groeit. Dat is op zich goed nieuws: meer mensen willen de natuur in. Maar zonder goede oplossingen ontstaan er problemen.
Paalkamperen in Nederland is vrijwel verdwenen nadat Staatsbosbeheer er vijf jaar geleden mee stopte. Belgische bivakzones staan onder toenemende druk. Ik stuitte een keer op een regenachtige oktoberavond op twintig tenten bij een bivakzone die eigenlijk plaats biedt aan drie, en dat maakt pijnlijk duidelijk dat de vraag groeit maar het systeem niet schaalt. Afval, geluidsoverlast en overbezetting zorgen ervoor dat deze plekken ten onder gaan aan hun eigen succes. Sommige sluiten om die reden.
WAAROM NATUURBEHEERDERS DIT NIET KUNNEN OPLOSSEN
Natuurorganisaties zoals Staatsbosbeheer spelen een cruciale rol in het beheer van onze groene ruimte. Maar het operationeel beheren van bivakzones, het onderhouden van voorzieningen en het reguleren van dagelijks gebruik past niet goed bij hun kerntaken. Ze zijn ingericht voor grootschalig natuurbeheer, niet voor kleinschalige gastvrijheid richting individuele wandelaars.
Het gevolg is dat er een gat ontstaat tussen vraag en aanbod. Wandelaars willen meer mogelijkheden, landeigenaren hebben potentieel geschikte plekken, maar er is geen systeem dat beide partijen samenbrengt met de juiste prikkels en kaders.
DE OPLOSSING: KLEINSCHALIG, LOKAAL, TEGEN EEN VERGOEDING
Wij zijn overtuigd dat kleinschalige landeigenaren een goede oplossing vormen. Ze zitten dichter op het land, de omgeving en de wandelaar. Door wandelaars om een bijdrage te vragen voor een overnachting, ontstaat er een directe prikkel voor landeigenaren om goed te beheren en te cureren. Voor BivvyBase ligt daar een rol in het zorgen voor spreiding, gedoseerd gebruik en kwaliteitscontrole.
Dit model lost alle drie de vraagstukken op. Schaarste vermindert doordat meer plekken beschikbaar komen. Kwaliteit verbetert omdat landeigenaren geprikkeld worden tot goed beheer. En vindbaarheid wordt simpel: één platform waar je plekken kunt ontdekken en boeken.
Maar het gaat om meer dan praktische oplossingen. Door dit systeem bouwen we aan een cultuur waarin Nederlanders en Belgen bewuster en intenser kunnen genieten van de natuur die we hebben. Een cultuur waarin natuurbeleving verder gaat dan een dagwandeling, en waarin landeigenaren een extra prikkel krijgen voor natuurinclusief beheer.
Zo creëren we niet alleen meer bivakplekken, maar ook meer waardering voor de natuur die we hebben. En die waardering is precies wat Nederland en België nodig hebben in de discussie over de toekomst van ons groen.